Täpsem info spiritismi ja MTÜ Võsu Vaimne Keskus AMO tegevuse kohta August Kilgilt, telefonidelt 3238572 või 53345516 E-mail august@spiritism.ee Skype august.kilk Aadress Rakvere tee 9, Võsu, 45501, Lääne-Virumaa, Estonia

SAT - Sennacieca Asocio Tutmonda

Uuendatud: 11 min 10 sec tagasi

Gustave Courbet : Letero al la ministro Maurice Richard

Kol, 03/04/2015 - 15:43



Gustave Courbet
LETERO AL LA MINISTRO MAURICE RICHARD

Parizo, 23-an de junio en la jaro 1870

Sinjoro ministro, ĉe mia amiko Jules Dupré sur la Isle de' Adam mi ricevis informon pri la aperigo de dekreto en la „ĵurnalo oficiala“, kiu nomumas min „Kavaliero de la Honora Legio“. Tiu dekreto, de kiu miaj bone konataj konvinkoj pri premioj por artistoj kaj pri nobelaj titoloj devintus konservi min, estas skribita sen mia konsento, kaj vi, sinjoro ministro supozis, ke vi devas iniciati tion. Ne timu, ke mi misinterpretas la intencojn gvidintajn vin ĉe tio. Vi transprenis la minsterion de la belaj artoj kiel posteulo de fatala administrado, kiu ŝajne metis la celon al si, mortigi la arton en nia lando, kio estus sukcesinta al ĝi per korupteco kaj perforto, se ne estus trovintaj sin kelkaj kuraĝaj viroj por fini tion. Vi volis signi vian nomumon per paŝoj, kiuj estas kontraŭaj al via antaŭulo.

Tiu agado honoras vin, sinjoro ministro, sed permesu al mi diri al vi, ke nek mia sinteno nek miaj decidoj per tio ŝanĝeblas.

Pro miaj civitanaj konvinkoj mi obstine kontraŭas al tio akcepti honorigon, kiu decide baziĝas sur monarkiaj principoj. Tiun ordenon de la Honora Legio, kiun vi en mia malĉeesto akceptigis por mi, mi devas nepre rifuzi pro miaj principoj.

Mi akceptus ĝin je neniu tempo, neniukaze kaj nenial. Des malpli mi faros tion nun, kiam la perfido ĉie amasiĝas kaj la homa konscio devas esti afliktita pri tiom da karakteraj friponaĵoj.

Honoro baziĝas nek sur titolo nek sur ordeno, ĝi troviĝas en la ago kaj en ties motivo. Kaj je la pli granda parto ĝi efektiviĝas per fideleco al si mem kaj al siaj ideoj. Mi premias min per tio, ke mi restas fidela al la principoj, kiuj difinas mian tutan vivon ; se mi delasus de ili, mi rezignus pri la honoro por ekstera brilo.

Pro mia artista konvinko mi kontraŭstaras ne malpli al tio akcepti rekompencon, kiu estas altrudita fare de mano de la ŝtato al mi. Pri artaj aferoj la ŝtato ne estas kompetenta. Se ĝi arogas al si rekompenci la artojn, ĝi enmiksiĝas en la publikan juĝon. Tiu enmiksiĝo estas vere demoraliziga kaj fatala por la artisto, kiu tiel estas trompata pri la propra signifo, kaj ĝi estas fatala por la arto, kiu tiel estas katenita al oficialaj vidpunktoj kaj damnita al la plej sterila meza kvalito ; la plej prudenta por ĝi, (la ŝtaton), estus lasi la manojn de tio. Ekde tiu tago, kiam ĝi lasos en paco nin, ĝi estos plenuminta siajn devojn al ni.

Permesu, sinjoro ministro, ke mi rifuzas la honorigon, kiun vi supozis devi apliki al mi. Mi estas kvindekjara, kaj mi estis ĉiam sendependa, lasu min fini mian vivon en sendependeco ; se mi estos morta, oni diru pri mi : li apartenis al neniu skolo, al neniu eklezio, al neniu akademio kaj antaŭ ĉio al neniu reĝimo, escepte de la libero.

Permesu al mi, sinjoro ministro, per la esprimado de mia konvinko, kiun mi rajtas konatigi al vi, alte estimi vin.
Gustav Courbet
tradukis Cezar
laŭ germana traduko

PS : Courbet estis portreto-pejzaĝo- kaj ĝenropentristo, nask. en 1819, mortis en 1877. Post la ribelo de komunardoj en Parizo li fariĝis prezidanto de artista unuiĝo, li lasis detrui en tiu funkcio la faman Vendome-kolonon. Post la pafmortigo de la komunardoj oni enprizonigis lin por tio por ses monatoj. Li estis altkvalita pentristo, kiu ebenigis la vojon por la impresionistoj kaj ankaŭ por la realista pentroarto. Famaj bildoj estas „La ŝtonfrapistoj“ aŭ „Ino kun papago“. Amikoj estis ekzemple Pierre Joseph Proudhon kaj Charles Baudelaire.


PSS :
Courbet-bildoj

PSSS :
Jen sube lia plej fama kaj plej kontroverse diskutata verko : "La origino de l' mondo" Mi tre ŝatas la bildon, ĝi estas plena de forto, de vero, de realeco. Ĉu oni cenzuru tian bildon ? Nepre ne ! Ĝi ne estas pornografia, sed tute estetika. La origino de l' mondo estas la vagino, ĉu iu dubas pri tio ? Mi ne. La bohemiaj fratoj pensis simile, ili faris eĉ siajn preĝejojn vaginecaj. Tio estas nur ŝajne absurda. Kion ni estus sen makulitaj inoj ? Nenio. Nur pro la "peko", kaj ĉar ni poste iam elvenis el la origino de l' mondo, oni povas pensi la ideon "mondo". Nia mondo sen homa reflekto ne estus homa mondo sed nur iu sennoma frida io, kaj certe tute sen amo. Tamen nia plej profunda radiko estas la kosmo, ĉar ni estas fakte naskitaj per stelosemo, ĉar ni mem estas faritaj el stelpolvo. (cez)

Kategooriad: Esperanto

Cezar : La tombejaj anĝeloj (prozpoemo)

Teisip, 03/03/2015 - 18:12


Cezar
Tombejaj anĝeloj


Ŝtona anĝeloparo
sur la urba tombejo en Altenburg.
Unu vango de la dekstra anĝelo,
preskaŭ la tuta mentono kaj nazduono
estas misformitaj ĝis nerekonebleco.

Ĉar duono de lia buŝo ankoraŭ
ridetas kaj la bele formitaj okuloj
estas nedetruitaj, li rigardas tiel,
kvazaŭ li volus diri al ni :
Ili disŝiris vangon de mi,
sed la bonecon en mi, la anĝelon en mi,
tiun ili ne povis disŝiri !

Tiu vetere detruata anĝelo, kiu aspektas,
kvazaŭ trafis lin grenado,
ĉirkaŭbrakas kun siaj fortaj brakoj
gardante la alian anĝelon.
Li premas disŝiritan vangon je ties kolo
kaj afable rigardas min ĉe tio
kun preskaŭ nekomprenebla optimismo,
kvazaŭ li volus diri : Rigardu do al mi,
vi, mortotima homo, ankoraŭ en mia disfalo
mi defendas lin, tiun anĝelon, kiu estas mia frato !

La alia, la ĉirkaŭbrakata anĝelo,
tenas sian plumpiĝintan dekstran manon antaŭ la ventro
kaj rigardas kun optimismaj okuloj en la sunon.


PS : Mi fotis kaj verkis tion unue germane en decembro de la jaro 1987.

Kategooriad: Esperanto

Cezar : Libereco, egaleco, frateco (prozpoemo)

Kol, 02/25/2015 - 18:21




Cezar
LIBERECO, EGALECO, FRATECO

LIBERECON jes ja,
sed ĝi devas esti stampita antaŭe.
Liberon, ĉu ? Jes ja ! Sed ne sen iuj limigoj !
Ankaŭ la libero devas havi limojn.
Tiom liberaj ni ankoraŭ tute ne estas,
ke ni povus elteni la liberecon de ĉiuj aliaj.

EGALECON jes ja, sed ne
en la senco de sama posedo !
Egalecon, ĉu ? Kial ne ?
Sed ne tute sen limigo !
Ankaŭ la egaleco devas havi limojn.
Ĉar ni ankoraŭ tute ne tiom progresis,
ke ni povus elteni la egalecon de ĉiuj.

FRATECON, jes ja,
sed ne por ĉiuj.
Fratecon ? Kial ne ?
Sed ne sen limigo !
Ankaŭ la frateco havas limojn,
ĉar tiom ni ankoraŭ tute ne progresis,
ke ni povus tute elkore deziri.
ankaŭ la fratinecon.

Kategooriad: Esperanto

Harry Martinson : Anjo (prozpoemtraduko)

Kol, 02/25/2015 - 12:35



Harry Martinson
Anjo


Anjo, brilokulo.
Ĉu vi ankoraŭ memoras pri tio ? Ni estis tiam sepjaraj.
Ni kaŝis nin en la sekalokampo,
sur granda ŝtono, nomata "monteto de l' gigantoj".

Ĉirkaŭ ni la flava torento de l' sekalo.
Ĉirkaŭ ni la flava golfo de l' sekalo,
kiu ĉirkaŭbrakis la lange longan duoninsulon de l' abia arbaro.
Anjo, ĉu vi ankoraŭ memoras pri la ruĝa buo de l' kabano sur la kabo Horn de l' arbaroj ?

Ĉirkaŭ nia soleca insulo kaŝe flustris la spikoj,
mi kisis vian buŝon,
bluaj kampomusoj preternaĝis kiel la balenoj tie ekstere
meze de la maro.
La suno kaj la akridoj : jen la delfenoj de l' spikoj.

Kiel peza kesteca pramo nia eduka patrino proksimiĝis al ni.
Ŝi pilotis nin hejmen en la havenon de la kabano.
Sekvis batoj kun la avelbastono kaj krioj kiel S.O.S.-signaloj.
Ĉu vi ankoraŭ memoras pri tio, Anjo ?

tradukis Cezar & Donjo laŭ la germana traduko
de Bernd Jentzsch

PS :
buo = surloke drivanta danĝersignalilo, fiksita funde en maro, lago aŭ rivero /ĥato = mizera kabano / pramo = barĝo = ŝarĝboat(et)o


Harry Martinson
Anni


Anni, Glitzerauge.
Erinnerst du dich noch ? Wir waren damals sieben.
Wir versteckten uns im Roggenfeld,
auf einem großen Stein, der „Hügel der Riesen“ hieß.

Rings um uns die gelbe Flut des Roggens.
Rings um uns der gelbe Meerbusen des Roggens,
der die lange Zunge des Tannenwaldes umarmte.
Anni, erinnerst du dich an die rote Bake der Kate
auf dem Kap Horn der Wälder ?

Rund um unsere einsame Insel tuschelten die Ähren,
ich küsste deinen Mund,
blaue Feldmäuse schwammen vorbei wie die Wale dort draußen
mitten im Meer.
Die Sonne und die Heuschrecken : die Tümmler der Ähren.

Wie ein Schwerer Prahm trieb unsere Pflegemutter auf uns zu.
Sie lotste uns heim in den Hafen der Kate.
Schläge mit dem Haselnussstock und Schreie wie Notpfiffe.
Erinnerst du dich noch, Anni ?

Übersetzer Bernd Jentzsch, pli konata kiel Renft, basgitaristo de la fama GDR-rokbando Renft, anarkiisto, li fondis la bandon kaj antaŭe aliajn, kiujn ĉiujn trafis la anatemo de la GDR-funkciuloj. Renft estis dumviva ribelulo, sed ke li tradukis ankaŭ poemojn, eĉ mi longe ne sciis. Tekstojn por Renft li ja ne verkis. Li prefere agis kiel manaĝero kaj kiel parolanto de la grupo, se temis pri tio defendi la bandon kontraŭ funkciuloj. Li nomis sin ankaŭ en la bando poeto, sed ĉiam rikoltis nur strangajn ridetojn, kiel la tamburisto Kriese iam skribis pri li. Ankaŭ mi miris pri tio, ĉar mi konis lin nur kiel viron kun ĉiama bierbotelo ĉemane, en dancvesperoj ĉe Renft. Sed nun ankaŭ mi konas kelkajn tradukojn de li, ili ĉiuj estas bonegaj ! Ekzemple tiu pri la albatroso en poemo de Baudelaire. He, Renft, plua maltrankvilinstiganto en via tombo, mi salutas vin ŝvejke kaj petas pri pardono, ke mi ne imagis vin poeto, sed vi estis vera poeto, eĉ dufoja, ĉar ankaŭ via ribelo en diversaj bandoj ĉiam estis ankaŭ poezia majstroverko... de la bando Renft mi lernis, ke poezio havas grandan valoron ! Dankon ankoraŭfoje ! Saluton el Altenburgo, de la altenburga lagodoma trupo kaj de Donjo & Cezar !!


Kategooriad: Esperanto

Hildegard Rasch : La venĝo de l' majskarabo (rakontotraduko)

Kol, 02/25/2015 - 11:20




Hildegard Rasch
La venĝo de l' majskarabo


Oni priŝprucis per veneno ĉion je tiu tago : la arbustojn, la florbedojn, la legomĝardenon, ja, eĉ la arbojn. Ĉiuj fi-insektoj devas esti neniigitaj.

Ja ne permeseblis, ke la floroj de la valorplenaj rozoj svarmu de laŭsoj, ke la vermoj prironĝu ĉiujn foliajn randojn, kaj, ke la majskaraboj damaĝu la foliaron de la kaŝtanarboj.

Sekvatage tio tiel iris plu. Oni ŝprucigis venenon kontraŭ ĉiuj eblaj kaj neeblajn malsanoj aŭ certaj plaguloj, kio devis esti ripetita post certa tempo.

Oni ja ne povis riski malsukceson, rikoltoperdon en la legomoĝardeno, pro ĉiuj tiuj kostoj kaj la laborego, kiun estigas tia ĝardeno.

La aero estis plenigita de venenoj de ĉiu speco, sed tio estos suĉita baldaŭ de la tero kaj tiam la ĝardenposedanto estos trankviligita.

La tero kovriĝis per senvivaj skaraboj, papilioj kaj raŭpoj. Nur kelkaj skaraboj forkrablis timigite kaj perdiĝis en la plej proksima herbejo.

Unu el ili atingis post longa tien-ĉi tien-irado al aŭtoŝoseo. Tion li ankoraŭ neniam vidis. Kiaj grandaj bestoj, kiuj tie tiom rapide preterhastis ?! li pensis mirirgite. Ili postlasis ankaŭ nubon, kiu tute ne plaĉis al la skarabo.

Mi devas foriĝi de ĉi tie, - ke nur iu el ili frakasu min, tio estus la fino. Nur nun li vere rekonsciiĝis : "Mi ja ĉion perdis, mian edzinon, mian manĝokameron, la tutan sukan verdaĵon, ĉiujn miajn kamaradojn, ĉio estas fuŝita." Kelkaj ploroj ruliĝis sur la verda vesto malsupren.

Subite li sentis, ke io en li ŝanĝiĝas. Ĉio en li ŝvelis subite kaj etendiĝis kaj li vidis kun hororo, kiel ĉio etiĝis ĉirkaŭ li, kaj li mem iĝis pli granda ol la plej alta arbo. Li ne plu sentis malĝojon, sed teruran koleron, kaj li planis teruajn agojn. Li kreskis pli kaj pli al giganta monstro.

Fine alveninte al la urborando, li surtretadis per siaj piedegoj la konstruaĵojn, kiuj disrompiĝis, la homamaso fuĝis en paniko al ĉiuj direktoj, sed ili estis rilate al la monstro sen bonŝanco. La urboj jam post minutoj fariĝis ruinkampo.

Nia skarabo kontente trotis plu, kaj sentis denove tiun strangan ŝanĝiĝon je si. Ĉio fariĝis nun kiel antaŭe, li estis ree la eta skarabo senhelpa kaj sentis penton. Kion mi nur faris, li pensis.

Tiam li venis al aleo de kaŝtanarboj. Sub unu el ili sidis knabeto ripozanta en la ombro de arbo. Li aspektis tiom pacema, sed iom malgaja, tiel, ke nia skarabo trovis la kuraĝon iri tute proksimen al li. Kiam la bubo vidis lin, li etendis manon kaj lasis krabli la skarabeton alten sur ĝin. Li rigardis la besteton kun plezuro, kaj tiam kantis la sekvan kanteton :

Flugu, majskarabo,
la patro soldatas por rabo,
patrino 'stas en Pomerland',
Pomerland' forbrulis ĝis rand'.
Flugu, majskarabo !


Tiam brilis la okuloj de la infanoj. Li softe alblovis la skarabeton kaj diris : "Nun ekflugu !"

tradukis Cezar


PS : Ŝi estas konatino el la interreto, el ipernitio, jen rezoluta fajnsenta damo, pli ol okdek jarojn aĝa, vivanta jam de jardekoj en Ĉilio, ŝi elmigris kiel junulino de Germanio al Latin-Ameriko. Ŝi ne estas dekstrema, do ne tiel, kiel oni kutime imagas germanojn ĝuste tie en Ĉilio, sed tute progresiva artistino, kiu verkas germanlingvajn romanojn. Ŝia amo al la patrolando Germanio kaj la germana lingvo ne estas pretevidebla, ankaŭ ne en la teksto, kiun mi tradukis por ŝi. Ŝi tre ŝatas miajn germanajn poemojn, kaj faris spritajn rimarkojn pri ili kaj pri miaj poemtradukoj, ŝi estas ino kun multe da humuro, grandaj scioj kaj plena de afabla saĝo. Tial mi tre ŝatas la maljunan damon kaj ankaŭ ŝiajn spritajn tekstojn, kiuj estas tiel verkitaj kiel ŝi mem estas.

Ne tro longe daŭros ĝis ankaŭ mi atingos ŝian nunan aĝon, ĉu mi tiam ankoraŭ estos tiel aktiva kiel ŝi, tiel sprita kaj vivjesiga, tiel junuleca ? Mi esperas ke jes :) Hildegard pruvas al mi, ke tia vivo efektive eblas, kvankam mi apartenas al tiu generacio, kiu diris, ke oni ne fidu al iu, kiu estas pli aĝa ol tridek jarojn. Do en tiu senco ankaŭ mi jam delonge estas nefidinda "palisulo".

De Hildegard mi jam kelkajn monatojn ne plu legis ion, kaj mi prefere ne demandu, kial...por mi ŝi neniam estos tute morta, en ŝiaj tekstoj ŝi vivos plu, kaj mi dezirus, ke ekzistu pli de ŝia speco, sed tiaj homoj estas raraj kiel multekostaj diamantoj...



Hildegard Rasch
Die Rache des Maikäfers



Man hatte an dem Tag alles mit Gift gespritzt, die Sträucher, die Blumenbeete, den Gemüsegarten, ja sogar die Bäume. Alles lästige Ungeziefer musste vernichtet werden.

Es ging doch nicht an, dass die Knospen der wertvollen Rosen von Läusen wimmelten, die Raupen alle Blattränder anknabberten, dass die Maikäfer das Laub des Kastanienbaumes schädigten.

Am nächsten Tag ging es dann so weiter. Es wurde, vorbeugend gegen alle möglichen und unmöglichen Krankheiten oder bestimmte Plagegeister gespritzt, was in gewissen Zeitabständen natürlich wiederholt werden musste.

Man konnte doch keine Misserfolge riskieren, keinen Ernteausfall im Gemüsegarten, mit all den Kosten und dem Aufwand an Arbeit, den so ein Garten mit sich bringt.

Die Luft war geschwängert von Giften aller Art, aber bald würde das ja vom Boden aufgesaugt und dann wird der Gartenbesitzer beruhigt sein.

Der Boden war mit leblosen Käfern, Schmetterlingen und Raupen besät. Nur ein paar Käfer krabbelten erschrocken davon und verloren sich in der nächstliegenden Wiese.

Einer von diesen gelangte nach langem Hin- und Herirren an die Autobahn. Das hatte er noch nie gesehen, was waren denn das für große Tiere, die da so schnell vorbeiflitzen ? - dachte er erstaunt. Auch hinterliessen die eine Wolke, die dem Käfer gar nicht behagte.

Ich muss hier weg,- dachte er bei sich, wenn mich nur nicht eins von denen zermalmt, dann, ist's ganz aus. Erst jetzt kam er so richtig zur Besinnung - Ich habe doch alles verloren, mein Weibchen, meine Speisekammer, all das saftige Grün, all meine Gefährten, alles ist hin. Ein paar Tränen kullerten an seinem grünen Wams herab.

Plötzlich spürte er, dass sich etwas an ihm veränderte. Alles spannte und weitete sich, und sah mit Erstaunen wie alles um ihn sich verkleinerte, und er grösser wurde als der höchste Baum. Er empfand keine Traurigkeit mehr, sondern eine schreckliche Wut, und er plante fürchterliche Dinge. Er wuchs nun immer mehr und mehr zu einem Riesenungeheuer heran.

Als er schliesslich an einen Stadtrand kam, trampelte er blindlings mit seinen Stampfern die Gebäude zu Trümmern, die Menschenmenge stob von Panik ergriffen auseinander, aber sie waren diesem Ungeheuer gegenüber machtlos. Die Stadt war Minuten später ein einziger Trümmerhaufen.

Unser Käfer stapfte zufrieden weiter, und spürte erneut diese seltsame Veränderung an ihm. Dannwar alles wie vorher, er war wieder der kleine hilflose Käfer, und nun empfand er Reue. Was habe ich nur getan, dachte er bei sich.

Dann kam er an eine Allee von Kastanienbäumen, darunter sass ein kleiner Junge der sich dort im Schatten des Baumes ausruhte. Er sah so friedlich aber etwas traurig aus, so dass unser Käfer es wagte ganz in seine Nähe zu gelangen. Als der Kleine ihn sah, streckte er seine Hand aus und liess das Käferchen an seiner Hand hochkrabbeln. Er betrachtete das Tierchen mit Vergnügen, und sang dann dieses kleine Liedchen :

Maikäfer flieg,
mein Vater ist im Krieg,
meine Mutter ist in Pommerland,
Pommerland ist abgebrannt
Maikäfer fliege.
Dann glänzten die Kinderaugen. Er blies den Käfer sacht an und sagte :

"Nun fliege."


PS : Fonto

Kategooriad: Esperanto

Konstruado de paperŝipeto (por infanoj kaj ties gepatroj)

Kol, 02/25/2015 - 09:39



Konstruado de paperŝipeto

Unua vico : Faldu la paperfolion malsupren - faldu la angulojn al la mezo - la randojn sur ambaŭ flankoj supren

Dua vico : Unu angulon faldu antaŭen, unu angulon faldu malantaŭen - malfermu la triangulon kaj metu unu angulon sur la alian - la malsuprajn angulojn faldu supren

Tria vico : Kunpremu la angulojn - distiru - Pretigite !

Kategooriad: Esperanto

Kristin de Margenburg : Foro flirtas (prozpoemtraduko)

Reede, 02/20/2015 - 19:18


(c) K.d.M.
* Kristina*

foro flirtas



sur la reloj 7 ĝis 8
vomeme alternas trajnoj
ĵetiĝas alvenintoj
el la sufokigaj vagonoj

en la obstine morna violo
griziĝas la vespera ĉielo
ĝoje brakumas sin
lacigitaj vojaĝantoj
kun atendintaj sopirfiguroj

ili kvazaŭ forsinkante
malaperas
senvorte
nokte
en nenion

kaj tie ŝteliras la krepusko
laŭ la perono
blovas al la enirantoj
bonfartvolupton sur la nukon

la pordoj almozpetas
pri pasaĝeroj
brue batas la vojaĝsopiro
sur la mekanismon
la klinko libero fermas ĝin

malantaŭ fenestro
mansvingas blankaj poŝtukoj
la lastan mesaĝon
tiam ankoraŭ rapida gratado
de koroj sur la vitron
jen vivraportoj telegramstile

ploro ruliĝas el via
adiaŭa vizaĝo

dum kriĉanta akra fajfsono
malaperas ruĝaj finlumoj
nebuligitaj sur la vizaĝoj
de la postrestintoj

la foro paliĝas

la proksimo eĉ pli proksimas

je la sekva fojo
kun-en-vagon-iĝo


tradukis Cezar

(c) C.v.M.
* Christin *

Ferne weht


auf dem gleis 7 - 8
übergeben sich züge
werfen sich ankommende
aus den erstickenden abteilen

im verbissenen lila
ergraut der abendhimmel
froh umarmen sich
erschöpft reisende
mit wartenden
sehnsuchtsgestalten

versinken
lautlos
in der nacht
in nichts

und dort
schleicht die dämmerung
entlang am bahnsteig
bläst den einsteigenden
wohlfühlwonne ins genick

die türen betteln
nach passagieren
es knallt das fernweh
auf den mechanismus
die klinke freiheit schließt

im fenster
winken weiße taschentücher
die letzte botschaft
dann in eile
noch auf die scheibe gedrückt
gekratzte herzen
lebensläufe in kurzform

es rinnt die träne
dir übers abschiedsgesicht

im grellen pfiff
versinken rotschlußlichter
vernebelt in den gesichtern
der dagebliebenen.

die ferne verblasst

die nähe wird noch näher

das nächste mal
ein mit-ein-steigen.

Kategooriad: Esperanto

20140800. Sennacieca Revuo 2014

Neljap, 02/19/2015 - 21:26

Enhavo :


05 - Prezento
07 - La poezi-difino
17 - Tutmondaj lingvoj en Vikipedio
27 - Kial kaj kiel verki scienc-popularigajn librojn en Esperanto
33 - Transskribo de propraj nomoj helenaj (escepte de nomoj hebredevenaj)

Kategooriad: Esperanto

20130100. Sennacieca Revuo 2012/2013

Neljap, 02/19/2015 - 21:22

Enhavo


05 - Prezento
07 - Kelkaj el la eksteresperantiaj inspirfontoj de SAT
15 - Intervjuo de pastro Mark pri Lanti
21 - La Romaoj : ĉu senteritoria nacio ?
35 - Zapatista demokratio
43 - Nekonata defio de Joan Peiró i Belis : kunigi kooperativismon, kulturon kaj socian revolucion
61 - Marx, Reclus kaj Braudel : kien la homa evoluo ?
75 - Goya, universala pentristo

Kategooriad: Esperanto

Sennaciulo 2015 1/2, n-ro 1315-1316

Neljap, 02/19/2015 - 21:01














Enhavo :

Temdosiereto "Ĉu la maldekstruloj povas esti riĉaj ?"
Pri riĉo kaj feliĉo p4
Ĉu eblas esti maldekstrulo kaj riĉa ? p5
Balado pri la agrabla vivo p6
Socio
Sistemo de lerneja edukado en Pollando p7
Kampanjo “Armilojn por la PPT/IPT” p10
Ekologio
Geertman-proceso p13
Denove grava naturkatastrofo trafis Filipinojn p14
Biciklado, specifa rilato al tempo kaj spaco p15
For la nov-nikotinoidojn ! p16
For la nov-nikotinoidojn !- La petskribo p18
Akvon por ĉiuj ! p20
Beletro
Tra la kvartalo p30
María Ángeles Maeso, engaĝiĝinta voĉo de la nuntempa hispana liriko p22
Letero al mia filino p24
Poezia angulo
La paketo de l' kara Dio p26
Dum ploroj preterpasas p27
Ŝajnblindulo p28
La feliĉo-difino p29
Prezidantologiko p29
KoKino
Du filmoj por vidi p29
Ni ne plu vivu kiel sklavoj ! — el Ateno p30
Intelekta memdefendo
Solvoj de l' cerbumigoj de la novembro-decembro 201 2014 p33
Solvoj de leganto
Liberecana Frakcio
Liberecanaj renkontiĝoj pri arto kaj kreivo p35
SATeH kaj la hispana liberecana movado p37
Max Nettlau aŭ la leciono pri modesto p40
Mi konas ĉiujn fabelojn p40
SAT-anoj aktivas
Pri servo de manĝaĵo en Sapporo, Japanio p41
Prezentado de SAT-DVD “Esperanto” en Sapporo, Japanio
El la SAT-administrejo
Landaj perantoj - Kotizoj - Praktikaj informoj - Preseraroj - Donacoj p42

Kategooriad: Esperanto

Strittmatter : Batalo kontraŭ la ruĝaj kovertoj (artikolotraduko pri koruptado en Ĉinio)

Esmasp, 02/16/2015 - 13:15



Batalo kontraŭ la ruĝaj kovertoj


Por alfronti la koruptadon altigas la ĉina ŝtatprezidanto Xi Jinping la oficistsalajrojn – li mem enspezas nun ĉiumonate 1581 €.


Pekino La ascendo de Ĉinio riĉigis multajn homojn. La magazino Forbes nombris en la pasinta jaro 152 miliardulojn en Ĉinio, do tridek pli ol ankoraŭ en la jaroj antaŭe. Nun ankaŭ la ĉinaj oficistoj, je la pinto ŝtatprezidanto Jinping, permesis al si altigon de la salajro : En la kazo de la KP-ĉefo Xi je abundaj 62 procentoj. Ĉu tio estas impertinente multe ? Certe ne.

Xi Jinping havas nun bazan salajron de 11 385 juanoj ĉiumonate, sen aldonoj. Transkalkulite tio estas momente 1581 €. Angela Merkel ricevas la 11-oblan, la usona prezidanto Barack Obama enspezas ĉiumonte
28 700 €. Sed antaŭ ĉio estu menciita, ke la prezidanta salajro ankaŭ en Pekino ne plu estas konsiderinda sumeto. En la ĉefurbo de Ĉinio duĉambraj loĝejoj por unu miliono da € ne estas raraĵo, por tio la prezidanto sekve devus labori 52 jarojn – se li rezignus en tiu tempo pri manĝo kaj ĉiuj luksaĵoj.

Ne estas miraklo, ke ĉe la nun multe diskutata salajrorondo en Ĉinio la plialtigaj procentoj ĉe la bazo de la funkciuloj estis eĉ pli altaj. La salajro sur la plej malsupra ŝtupo pli ol duobliĝis, je la nuna sumo je 132o juanoj, kio estas ne pli ol 18o €. De tio oni povas vivi ankaŭ en ĉinaj provincoj nur tre simple. Kaj tial oni trovas ĉe ne malmultaj civitanoj komprenon por la salajra altigo – ankaŭ, ĉar ĝi estas la unua de pli ol dek jaroj.

Aliflanke montras rigardo en la sociajn retojn ankaŭ, ke la kompato ne troas. „Ĉu jam iam vilaĝestro zorgis sin pri sia salajro ?“ oni komentis sur la portalo Netease. La uzantoj mencias la faskon de aldonoj kaj privilegioj, kiujn multaj oficistoj ĝis nun ĝuis : de la forte subtenata loĝejo ĝis la servaŭto por privata uzo. Krome oni rigardas ĝin kiel fakton, ke granda parto de la oficistoj en Ĉinio pli ol nur egaligas la deficitojn sur la salajrofolietoj per abundaj donacoj kaj „ruĝaj kovertoj“ plena de subaĉetmono.

„Sed kial la aspirantoj ankoraŭ nun staras en vicoj ĉe la ĉiujaraj oficistaj ekzamenoj“ demandas retuzanto. „Tute simple“, li opinias : „La malkovritaj koruptadaj kazoj montras ja al ni, ke oni devas nur fariĝi oficisto, poste oni bezonas monnombrajn maŝinojn por nombri la montojn de kontanta mono. Oficistoposteno estas kiel loteria premio.“

Tio povas esti, sed Xi Jinping ĝuste skuigas la ŝtataparaton per giganta kampanjo kontraŭ la koruptado. Ne estas hazardo, ke la salajroj ĝuste nun altiĝas. La servaŭtojn li jam forprenis de ili, nun apenaŭ iu plu kuraĝas – almenaŭ ne momente – akcpeti donacojn. Ĉe vizito de la popoliberiga armeo Jinping kvazaŭ skribis en la vizitolibron, ke „de nun la salajro estu la ĉefa enspezo de la oficiroj“.

Tio estas evidente tute nova koncepto. Sed demandoj restas. Ekzemple : Kiel la altaj oficistoj de Ĉinio povas pagi la multekostajn universitatajn studojn de siaj infanoj en la okcidenta eksterlando ? Prezidanto Xi havas filinon, kiu studas en Harvard. „Se ili vere volas konvinki nin“, skribas la konata aŭtoro Wuyuesanren, „jen ili fine publike montru siajn posedojn. Ĉu tiu postulo pri klareco estas postulo troa ?“

tradukis Donjo & Cezar
el Sudgermana Gazeto


Kategooriad: Esperanto

Anwar : Doni almozon estu en Norvegio same tiel punenda kiel preni almozon (artikolotraduko)

Esmasp, 02/16/2015 - 02:53




André Anwar

Doni almozon estu en Norvegio same tiel punenda kiel preni almozon


Norvegio planas malpermeson por almozpetantoj. Eĉ almozdonintojn minacos de somero prizonpuno.

OSLO Ĉu amo al la proksimuloj aŭ praktikita kompato povas esti pekoj ? En Norvegio, en la plej riĉa lando de Eŭropo, certe. Ĉar la severa registaro el konservativuloj kaj dekstraj populistoj anoncis la batalon kontraŭ almozpetantoj el povraj landoj de EU. La ĉefurbo Oslo jam en la pasinta jaro deklaris almozpetan malpermeson. Nun ĝi estu disvastigata al la tuta lando.

Eĉ la donado de almozoj al petantoj la registaro estontece volas puni. Tiu, kiu helpas al almozpetantoj estu verdiktita per ĝis duono de jaro da prizonpuno. Punenda estas laŭ la registara leĝpropono ĉiu speco de donado, kiu plifaciligas almozpetadon, ĉu temas pri mono ĉu pri tranokteblo.

Momente bruas vasta socia debato en la nordo de Eŭropo. Al multnombraj norveganoj la rumanoj en la publikaj stratoj estas teruraĵo, tial kelkaj el ili esperas per la duona bato konservi la imagon de la senmakula sociala prizorga ŝtato.

Sed kritikistoj male al tio timas, ke la nova permeso estos misuzita kiel klabo kontraŭ ĉiuj eksterlandaj almozpetuloj kaj almozdonantoj. Inger Husby el la antaŭkvartalo Böler de Oslo invitas almozpetantojn regule en sian domon. Nun ŝi timas, ke la polico baldaŭ persekutos ŝin. „Ili ĉi tie plurfoje tranoktis, ricevas tagmanĝojn kaj mi plenigas iliajn tasojn per kakao“, ŝi diras en tv-a intervjuo.

Baldaŭ la kareseme nomata „panjo Inger“ povus konatiĝi al prizono. „Ekzemplo por kunago povas interalie esti, se persono disponigas tranokteblojn“, legeblas iom burokrate formulite en la leĝa iniciato de la ministerio pri justico gvidata de dekstraj populistoj. La malpermeso de la almozpetado kaj de ties helpado supozeble ankoraŭ antaŭ ĉi tiu somero estos metitaa en leĝan formon.

Tamen „Panjo Inger“ ne lasas fortimigi sin. „Mi helpos eĉ pli, se ili vere malpermesos tion. Oni ja ne povas puni homojn, ĉar ili helpas al aliaj, kiuj ne tiel bonfartas kiel ni“, diras la rezoluta damo. „Se ili volas meti min en prizonon, bonvolu do !“

„Temas tiukaze pri aktiva kunhelpo al aktiveco, kiun ni volas forigi“, defendas la dekstra populista ŝtatsekretario en la ministerio pri justico, Vidar Brein-Karlsen la iniciaton. Temas laŭ li antaŭ ĉio pri tio batali kontraŭ la organizita almozpetado. Pro tio oni devas rigardi sur la fingrojn de tiuj organizantoj, kiuj logas la almozpetulojn al Norvegio.

Marianne Borgen de la maldekstrula partio kritikas, ke validas laŭ la difino de la dekstraj populistoj jam du almozpetantoj, ekzemple patro kaj filo, kiel organizita bando. „Tio solvas ja neniun el la esencaj problemoj, pri kuj temas rilate povrecon“, ŝi diras, „la plej riĉa lando de Eŭropo krimuligas la plej povrajn homojn.“ Ankaŭ la aliaj opoziciaj partioj – socialdemokratoj kaj kristdemokratoj – turnis sin kontraŭ la iniciato. Neatendita subteno povus veni de la centra partio, kiu kutime subtenas la registaron. „Puni kunhelpon pri almozpetado estas neakceptebla. Ne povas esti punenda doni manĝojn kaj tranokteblojn al homoj“, diras la parlamenta frakcia estrino Marit Armstad. Eble tiel karitatemo en Norvegio tamen ankoraŭ havos futuron.

tradukis Donjo & Cezar


PS : Min tio memorigas pri reĝino Elizabeta I en Britlando, kiu „solvis“ la problemon en la 16-a jarcento per tio, ke ŝi lasis pendumi la almozpetantojn je galgoj. Tiel ŝi „purigis“ la stratojn kaj vojojn. Tion la dekstruloj ankoraŭ ne proponas, sed ili estas sur la sama vojo. (cez)

Kategooriad: Esperanto

Cezar : Verda stelo, nia stelo (rimpoemo)

Reede, 02/13/2015 - 21:29




Cezar
Verda stelo, nia stelo


(por la nevenkebla duopo Ed & Pris)

Verda stelo, verda stelo,
lumu ĉiam kaj kun helo !
Lumu do en mornaj tagoj.
Lumu kontraŭ ĉiuj plagoj !

Verda stelo, hela stelo,
brilu por enmonda belo.
Brilu al amikoj niaj.
Brilu al la verebriaj.

Verda stelo, bela stelo.
Lumu do en la ĉielo.
Lumu al ni sur la tero.
Lumu plu eĉ en infero.

Verda stelo, nia stelo,
brilu hele kiel velo.
Brilu, se vin stult' disrompas,
ĉar vi nin neniam trompas.

Verda stelo, hela stelo,
lumu voje kaj sur relo.
Lumu eĉ post mur' aŭ vando,
lumu do en ĉiu lando.

Verda stelo, verda stelo,
estu nia voj' kaj celo.
Brilu en plej eta rondo,
Brilu por la tuta mondo !


PS : La poemo spontane ekestis, kiam mi vidis la ravan supran desegnaĵon de Eder Benedetti.

Kategooriad: Esperanto

Rìos : Tiu ĉi nokto... (prozpoemo)

Reede, 02/13/2015 - 13:51





Martha Carmona Rìos
Tiu ĉi nokto...


Mi povus skribi al vi
tiom da aĵoj...
estas perfekta nokto,
kaj via memoro estas tie,
freŝa...
neforviŝebla...
kaj mia menso ludas...
Mi preskaŭ povas tuŝi vin
mi preskaŭ perceptas
vian lignan aromon
aromon el viro...
tiel voluptama...
kaj vi estas...
radianta kaj belula...
la varmo estas sufoka,
la nokto...
harmonia kaj bela...
momente,
kiel pro granda plaĉo
de blua nokto...
viaj lipoj ridetas,
ŝajnas tiel molaj
kaj dolĉaj,
ke oni deziras
gustumi ilin...
kiel papilio al la floro.
Kun mistera brilo...
viaj okuloj...du steloj
flamigantaj...
en viaj molaj manoj,
teneraj karesoj
kaj en via koro...
melodio de amo
kaj mia mondo ĉirkaŭas vin
en tiu momento...

Aŭtorino : Martha Carmona Rìos.
Por Suno. 21a de septembro 2011.

Fonto :
http://www.ipernity.com/home/leieladonna






Kategooriad: Esperanto

Cezar : Leo kaj la anĝelo (prozpoemo)

Neljap, 02/12/2015 - 20:04


Cezar
Leo kaj la anĝelo


(laŭ kanto de Sigi Maron)

Leo vidis anĝelon
meze de la nokto.
Sur tiu ĉi mondo
ne povas esti anĝeloj.
En frenezulejon
ili metis lin.

En la ruĝobrika pavilono
ili instruis lin :
Sur tiu ĉi mondo
ne povas esti anĝeloj.
Tio ne eblas.
Io tia ne ekzistas.

Sed la afabla Leo diris al ili :
"Pardonu min,
sed mi ne povas akcepti tion,
karaj sinjoroj.
Mi ja vidis lin tute klare.
Antaŭ miaj propraj okuloj
mi vidis lin kaj delikate lin tuŝis.
Bonvolu lasi iri min hejmen,
mi petas vin tre kore,
lasu min ree iri hejmen,
mi volas denove vidi florojn
kaj la birdojn flugantajn."

Kategooriad: Esperanto

Ríos : El malproksime (prozpoemo)

Neljap, 02/12/2015 - 11:55


Martha Carmona Ríos
El malproksime


Mi ne havas bluajn okulojn...
neĝan haŭton...
sed brunan haŭton
kaj samkolorajn okulojn...
sed ne gravas ; kara mia,
ne gravas miaj okuloj ;
ili estu kaf-koloraj
ili eble devas esti tiel,
ĉar ili ĉiam trarigardis
la brunajn montojn
serĉante vin...
do ; ne gravu por vi...

la koloro de miaj okuloj...

sed gravu por vi tio kion ili vidas :
Vin... kara mia...

Mi ne havas neĝan haŭton,
mi estas brunhaŭta,
sed vidu la koloron de mia animo,
ĝi ne estas tiel bruna...

Eble...

mi ne havas kristalan rideton...

sed...

mi ridetos pro kaj por vi...
Ni kuniĝos feliĉaj,
blanka kaj bruna haŭtoj,
bluaj kaj kafkoloraj okuloj,
nia kuna rideto forigos la solecon.

El pado dum nokto...
amato ; mi alvenos en revoj,
mi amos vin, mi restos ĉe vi.
karulo el mia koro ;
amato suno ; mi revas...
plenumi tiun sonĝon,
pri tio atingi vin...
baldaŭ, en sonĝo,
dezirema kaj sopira...

Suprenrigardante,
kuŝante sur mia lito mi ridetas...
kaj imagas belan revon...
mense mi vidas viajn bluajn okulojn,
vian belan rideton,
vian blankan haŭton...

Aŭtorino : Martha Carmona Ríos.
Por Suno 15/12/2012.


Kategooriad: Esperanto

Sebastian Herrmann : La suna flanko de l' parolado (lingvistiko, psikologio)

Teisip, 02/10/2015 - 12:48


Sebastian Herrmann
La suna flanko de l' parolado


En la plej multaj lingvoj de la mondo pozitive sentataj nocioj estas klare plimultaj.

La bono de la mondo ekzistas klare superflue, almenaŭ en vortaroj. Tie svarmas pozitivaj esprimoj pri belo, bono kaj dezirindaĵoj. Matematikistoj, komputikistoj kaj statistikistoj ĉirkaŭ Peter Sheridan Dodds de la universitato Vermont nun povas nutri tiun entuziasmon per datumoj. La sciencistoj analizis kelkajn miliardojn de vortoj, kiuj aperas en dek diversaj lingvoj en libroj, gazetoj, interreto, socialaj retoj kaj aliaj fontoj. (PNAS, online). Kaj ilia rezulto estas rozkolora : en ĉiuj analizitaj lingvoj pozitive sentataj nocioj tute klare estas pli multaj ol negative sentataj.

La uzitaj fontoj havis amplekson de arabaj filmsubtitoloj , artikoloj el New York Times, rusa literaturo, ĉinaj reklampaĝoj, ĝis tvitereroj el la korea kaj germana lingvoj. El tiu rikordo eligis la sciencistoj la dekmil plej ofte uzatajn vortojn de diversaj lingvoj. Poste ili petis gepatre lingvajn lingvistojn taksi per naŭŝtupa skalo, ĉu la nocioj estas pozitive, neŭtrale aŭ negative sentataj. Tiel rezultiĝis por ekzemplo en la angla pozitiva valoro 8,5 por la nocio „laughter“ (ridado), 4,98 por la neŭtrale sentata difinita artikolo „the“ kaj 1,3 por la negative sentata vorto „terrorist“.

Ĉiuj dek analizitaj lingvoj evidentigis en tiu esploro klaran plimulton de pozitivaj esprimoj. La sciencistoj taksis tion kiel pruvon por la tielnomata Pollyanna-hipotezo, kiu estis formulita en la jaro 1969 de la usonaj psikologoj Jerry Boucher und Charles Osgood kaj laŭ kiu ekzistas universala homa emo, pli ofte uzi pozitivajn esprimojn ol negativajn. Homoj, ili skribis antaŭ pli ol kvardek jaroj, emas al tio prefere rigardi kaj priskribi la sunan flankon de la vivo. La aktuala esploro subtenas la opinion, ke tio pravas.

Laŭ la sciencistoj tiu analiza tekniko flanke de tiu akademia diskuto taŭgas ankaŭ por observi en aŭtentikaj tempospacoj la disvastigon de emocioj, ĝi taŭgas uzi ĝin kiel „hedonismetron“ por analizi animajn statojn en tvitero kaj en aliaj fontoj. Krome la sciencistoj rastis per siaj analizaj iloj romanojn de la mondoliteraturo. La kuro de romanoj kiel „Moby Dick“ aŭ „Grafo de Montekristo" aspektas ĉe ili kiel la supreniĝo kaj malsupreniĝo de akcia kurzo.

Tradukis Cezar
el la fonto eldonejo Sudgermana Gazeto
de mardo, la 10-an de februaro en 2015

PS : Tiu scienca novaĵo estas certe jam de miloj de jaroj tute konata, kion pruvas ankaŭ la germana proverba esprimo „Schönfärberei“ (belkolorigo). Kaj kiu alia nacio ne havas similajn esprimojn ? Sed homoj ĉie kutime bezonas por ĉio, kion ili delonge scias ankoraŭ „sciencan pruvon“. Tiun ili nun havas. Nu, kiel diras alia germana proverbo : „Tio, kion oni havas nigre surblanke, oni povas, tiel konfirmite ; gaje porti hejmen.“ (cez)


Kategooriad: Esperanto

Sigi Maron : Leo (kanto pri viro kiu vidis anĝelon)

Esmasp, 02/09/2015 - 19:47






Leo : Oni diras, ke li estas freneza ĉar li vidis anĝelon meze de la nokto. Tial oni kondukas lin al kuracisto, kaj tiu diras, ke la scienco delonge pruvis, ke ne ekzistas anĝeloj, kaj tial, ĉar la afero flaras suspektige je psikozo, poste oni metis lin en kadrigitan ĉelon, kie li jam estas ses monatojn. Leo estas malĝoja, ĉar tra la kadrigita fenestro ne povas eniri anĝelo. Leo plendas, ke li volas ree hejmen, ke li volas denove vidi florojn kaj la birdojn flugantajn enaere. Iam flegisto pro kompato "forgesis" fermi la fenestron, kaj tuj envenis la anĝelo kun ora hararo kaj ridetas tiel, kiel nur anĝelo povas rideti. Sed kompreneble oni tamen ne enliberigis Leon. Tial li petas malfeliĉe plu, ke oni lasu lin hejmen, ke li volas denove vidi la florojn kaj la birdojn enaere... Leo diras malkontente, ke tia scienco taŭgas nenion, kiu asertas, ke ne ekzistas anĝeloj... sed tion tie neniu volas aŭdi de li....
Kaj nur tial, ĉar li vidis ion, kio ne povas ekzisti, li estu enĉeligita, ĉu ? Ĉar li havas fantazion ? Ĉu vere ĉiu estas malsana, kiu havas iom tro da fantazio ?
Kategooriad: Esperanto

Ho, Suzana (traduko de la usona kanto "Banjo on my knee")

Esmasp, 02/09/2015 - 04:35






Usona popolkanto
Ho, Suzana
(Banjo on my knee)


Venas mi de Alabamo
kun la banĝo sur l' genu'.
iris mi al Luziano
por Suzana-rendevu'.

Refr. : Ho, Suzana,
jam ploru do ne plu.
De Alabamo venas mi
kun banĝo sur genu'.

En nokt' pluvegis dum la tag',
sekegis la veter',
pro sunvarmego frostis mi,
Suzana jen la ver'.

Ho, Suzana...

Mi sonĝis en alia nokt',
dum estis jam kviet',
ke venas jen Suzana
de la supro de montet'.

Ho, Suzana...

De fagopirkuk' manĝis ŝi
kun surokula plor'.
Mi venos tuj el Diksi-land',
ne larmu en la for'..

Ho, Suzana...

En Nova Orleano
mi ĉie serĉos ŝin.
Se trovos mi Suzanon,
mi enloĝigos min.

Ho, Suzana...

Sed se mi ne plu trovos ŝin,
mi mortos jam kun cert'.
Se staros vi je mia tomb'
ne ploru pro la spert'.

Ho, Suzana...

Rimarkoj : Jen supre la originala versio, kiu estas certe grandparte tute tradicia. La kanto pro certaj partoj iom memorigas min pri germana ŝercpoemo : „Finster war's der Mond schien helle“ (Tenebre estis, Luno brilis hele), kie ekz. mortpafita leporo nokte sketas sur sablomonto :).

Diksi-land' = esprimo por sudŝtatoj de Usono, de tie devenas la Diksilandmuziko, kiu havas la nomon laŭ la regiono, en kiu ĝi ekestis.



Folksong out of USA
Banjo on my knee

Oh I come from Alabama
with a banjo on my knee,
I'm going to Louisiana,
my true love for to see

Refr. : Oh, Susanna,

don't you cry for me
For I come from Alabama
With my banjo on my knee.

It rained all night
the day I left,
the weather it was dry
The sun so hot I
froze to death ;
Susanna, don't you cry.

Oh, Susanna,

I had a dream
the other night
when everything was still,
I thought I saw Susanna
coming up the hill,

Oh, Susanna,

The buckwheat cake
was in her mouth,
the tear was in her eye,
I said I'm coming from Dixieland,
Susanna don't you cry.

Oh, Susanna,

I soon will be in New Orleans
And then I'll look around
And when I find my gal Susanne,
I'll fall upon the ground.

Oh, Susanna,

But if I do not find her, this
darkie 'l surely die,
And when I'm dead and buried,
Susana, dont you cry.

Oh, Suzana.




PS :
Sheet music published by C. Holt Jr.. New York, [February] 1848.


Kategooriad: Esperanto

Cathal O' Searcaigh : Via nomo

Pühap, 02/08/2015 - 20:09


Diris vi al mi, forirante :
Neniam plu menciu mian nomon...
Kaj faris mi, kiel vi diris, mia kara,
Faris tion mi,
Kvankam estis peze, tro peze,
Forigis mi vian nomon el mia mens',
Premis mi ĝin suben,
En la malantaŭan angulon de mia memor',
Enterigis mi ĝin en la teron,
For de la lumo de la konsci'...
Faris mi, kiel vi diris, mia kor'
Sed kiel semo
Ekfloris via nomo en la mallum'
Ekfloris kaj kreskis ĝi

En fertila tero de mia malem'
Ĝis ĝi etendis siajn branĉojn
Supren kaj eksteren
Tra la kranio de mia kapo kaj mia raci'
Diris vi al mi, forirante :
Neniam plu menciu mian nomon...
Sed ĉiu travenanta briz'
Aŭdigas ĉi-tiun arbon flustri...
Joe, Joe


Cathal O' Searcaigh
Tradukis el la Gaela Pedro Hernandez

el Sennaciulo, julio-aŭgusto 2011, p24

Kategooriad: Esperanto